اگر به هم برسیم

دنیا کوچک می شود و

خدا دیگر بهانه ای ندارد

امتحانمان کند

چون به موقع می خوابیم،

به موقع غذا می خوریم و

به موقع...

دیگر نگران مخابرات هم نمی شویم

مضمون شعر هایم را میبینم

می خورد، می خوابد، می خندد

اگر به هم برسیم

دستت را سفت میگیرم

جلوی پدرت

تا تمام همسایه ها

به ما شک کنند

گرچه ما بار ها به هم رسیده ایم

بی آنکه کسی جلوی پدرت

آیه ای بخواند و

تا کاشان بروی دنبال گلاب

 اما نه!

لعنت به تمام دفاتر اسناد رسمی

چون پدرت ،

مرا به رسمیت نمی شناسد

من محصول دیمی  ِ تو ام

هرچقدر به پایم

بیشتر گریه کنی

بیشتر به پایت میسوزم.

گوشه ای از

چشمِ تو ست،

آسمانِ آفتابی،

و باران چشمِ من،

وقتی فاصله ی،

آفتاب تا زمین را

حس می کنم.

تمام شعرهایم را

پاک می کنم،

 Caps lock را روشن،

تا بزرگ ، بزرگ

بنویسم که دوستت...

خواب های که نمی بینم،

گریه هایی ست،

که درونِ

تفنگ آب پاشِ

دختر همسایه جمع میشود،

تا وقتی سری میزنم ،

به آن طرف خستگی ها،

مرا،

 در را،

و تکه های پیراهن

یعقوب پیر را،

از نبودنت تر کند

شاید زندگی،

 همین گریه هایی ست

که میکنم،

خواب هایی ست

که نمی بینم،

و اتفاق ، که درون چشم

دختر همسایه است،

نگاه کن

وقتی نیستی،

زندگی را،

چقدر به دیگران

نسبت می دهم.

_{^{جا میگذارم،
چشمهایم را،
تا نکند چشم بخوری
تو فکر می کنی
به طرح های مخابرات،
که راحت تر پیدایم کنی،
من به این که
حتی لحظه ای
نمی توانم بمیرم
مثل آب خوردن
می گذرد زندگی،
دست گل بر آب می دهم
تا باهم برویم،
به دریا،
سیاه کن مرا
مثل چشمهات،
خیره شو
می خواهم
پیدا کنم، خودم را
بخدا به آدم بر نمی خورد
بیا باز گناه کنیم،
این بار من سیب می شوم
وقتی گیس می کنی،}}

 _{^{موهایت را
مثل گندم}}

این کجای عدالت است؟

تو دلت بگیرد

من گریه ام،

 بدنیا بیایم ،یکبار

 هزار بار بمیرم ،

برای تو،

رحم نمی کند، چشمت ،

بالا که میدهی ابرو،

 می روم ،بالا

می آید پایین، آسمان،

باد می شوم،

نه برای روسریت،

بادی برای ابرها،تا

تن تمام بید ها بلرزد،

 تمام کن کلاغ را،

قصه را برسان به خانه اش ،

بگو، بگو دوستم داری،

 ولی من که دوستت ندارم حضرت عباسی،

اما تورا بخدا ،

دم خروس را هم ببین،

این همه در ،

یک  (د) می خواهد،

تا  درد شود ،

پس تمام درها را بردارید،

می خواهم پنجره باشم،

ای پرده ی لعنتی،

این کسی که در می زند،

دزد تنها دارایی من است،

تمام پرنده ها را ،

این مردمان بی رنگ را،

از همین پنجره دیده ام ،

و تو را که خواهی آمد ،

نیز می بینم،

عینک های غبار گرفته را

بردارید، این چشم شماست

 که می میرد،

،من از پشت همین،

دریچه ی بسته،

خانه ی خاکی شما را،

می بینم که سرفه می کند؛

کاش در حال را باز میکردین

تا گذشته هوایی بخورد،

  من از  پنجره،

تا پیاده رو،

تا هوا خوری حادثه،

یک در فاصله دارم،

و این در ،

یک  (د) می خواهد،

تا  درد شود ،

پس تمام درها را بردارید،

می خواهم پنجره بمانم.